Πέμπτη, 24 Ιανουαρίου 2013

Μ. Πολυδούρη: προσωπικά κείμενα


" Γιατί ένα πλάσμα σαν και μένα να ελκύει την αγάπη αυτών που συναντάει μπρος του; Γιατί να μην υπάρχει μέσα μου καρδιά παρά εκεί που δεν πρέπει; Μπορεί ποτέ κανένας να φανταστεί ότι λυπάμαι βαθιά όταν καταλάβω ότι μ'αγαπούν; Κι όμως συμβαίνει γιατί έτσι καταλαβαίνω ότι μου δίνουν κάτι που δεν αξίζω πραγματικά κι αυτό με βασανίζει. Η ψυχή μου και η αγάπη γεννήθηκαν την ίδια μέρα. Δεν είναι αγάπη ό,τι έχω δοκιμάσει μέχρι τώρα... Ώστε είμαι έκφυλη; Θα περάσω όλη μου τη ζωή σπέρνοντας από δω κι από κει ένα ένα τα φύλλα της καρδιάς μου και δοκιμάζοντας πάντα την τρομερή αυτή πλήξη που μου αφαιρεί κάθε περιέργεια και ενδιαφέρον για τα γύρω μου; Ένα όνειρο ακαθόριστο κλείεται μέσα μου. Δεν ζητώ τίποτα πια. Ας φανερωθεί μπρος μου ο άνθρωπος που θα μπορέσω να τον αγαπήσω αληθινά με τρέλα, κι ας μη με αγαπήσει, δε με μέλλει. Θα ζω με την ευτυχία του να αγαπώ και θα πεθάνω έτσι. Δεν ανέχομαι πια την εκκρεμότητα αυτή του να κρέμεται σε μια κλωστή κάθε μου όνειρο. Γεννήθηκα για ν'αγαπώ είναι αλήθεια και δεν μου αρκεί να μ'αγαπούν. Όταν εγώ δεν αγαπώ είμαι δυστυχής κι ας με αγαπούν.

                                         (Από το ημερολόγιο της Πολυδούρη)

24-7-1929. Ατς πο ατοκτονε γιατ το ρθε μι μεγάλη λύπη στ ζωή, ατς ενε νας νάξιος τς ζως, δν πρεπε ν τν χη δεχτ καθόλου. Ενε νας μικρόψυχος. ξαιρ σους ατοκτονον γιατί ενε ρρωστοι, ετε σωματικά, ετε ψυχικά. Φυσικ ενε ταπεινωτικ ν ζ κανες στ περιθώριο τς ζως, κι᾿ μως ν ζ! Μ δν πρόκειται γι᾿ ατούς, τώρα. πόνος ενε τ φριχτ κα τ μεγάλο δρο. Ν τν δεχτς γι ν στραγγίσης τ ζω ς τν τελευταία σταγόνα. Ν τν δεχτς γι ν παλαίψης, γώνας ενε ζωή. ντίδρασή σου σ κάθε χτύπημα ενε μι νίκη, σο κι ν χάνεις λίγο λίγο δαφος, γιατί βέβαια σ θ ξαντληθς χι ζωή. // Μ ατ πεγνωσμένη προσπάθεια, τ κατανάλωμα τς ψυχς μας, τς ζως μας λης, τί φάνταστα φριχτ κα τί σεμν μεγαλειδες! «Καθκον» λέξις τριμμένη, σχεδν χωρς οσία κα μισητή. Τί νύψωμα θπρεπε ν τς δώσω, τί ντύσιμο ν τς κάνω –μλλόν τι ξεντύσιμο- γι ν τ δώσω στν γώνα τς ζως! να καθκον εγενείας. Ενε εγένεια τ δόσιμο στν καταστροφ τς ζως. Πόσες γωνις τς ψυχς σου θ φωτισθον, τί ξαΰλωμα, ξαγίασις σπαραγμός, συντριβή, ταπεινωσύνη. Στ βάθος το πόνου λοένα, πο ν τελειώνουν λα μπρς στ μάτια σου, πο ν σο λείπει πνοή, πο ν νιώθς κάθε στιγμ τ λόγχη στ σπλάχνα, τσι πέρνεται μεγάλη γαλήνη τς μορφς κα τ φωτοστέφανο τς Ζως: νας ξιος νθρωπος! τσι μόνο θ᾿ ξιωθς, ταν μεγάλη στιγμ φτάση, ν καταλάβεις βαθι τι ζησες, τι τ Ζω τν πρες λη, τι τόσο τν ξάντλησες, στε ν κανες σο πρότεινε να ξαναγύρισμα ν ρνηθς μ κάθε ελικρίνεια κα πλότητα. [Ατ ενε μεγάλη στιγμή. ναμον το θανάτου γι τ δικαίωση, τν νάπαυση, πέριττη κα ραία.] π τ περιοδικ «Νέα στία», τεχος 1331, Χριστούγεννα 1982

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου